در کوچینی دقیقاً چه می‌گذشت؟

کوچینی از زبان فروزه حامدی، از نزدیکان موسسان کوچینی و همسر سابق ابراهیم حامدی


نویسنده: فروزه حامدی (مقدادی)

فروزه حامدی (مقدادی) در مقایسه با زمانه‌ی خود زنی تحصیل‌کرده و جسور بود. او علاوه بر اینکه فوق‌لیسانس حقوق داشت، در هنرستان عالی موسیقی هم تحصیل کرده بود و ویلن‌سل و پیانو می‌نواخت. پدر فروزه نیز سرهنگ ارتش بود و پس از بازنشستگی به وکالت مشغول شد؛ به همین‌دلیل تعجبی ندارد که فروزه مقدادی از کودکی با بسیاری از خانواده‌های متمول و سرشناس زمان خود رفت‌و‌امد داشته است. او در سال ۱۳۵۳پس از آشنایی با ابراهیم حامدی معروف به اِبی در کوچینی، علی‌رغم مخالفت پدر با او ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد اما پس از انقلاب از یکدیگر جدا شدند. خانم حامدی به سبب رفت‌و‌آمد خانوادگی با موسسان کوچینی و همچنین صرف وقت در آن‌جا اطلاعات ارزشمندی درباره‌ی کوچینی دارند و به همین مناسبت از ایشان خواستیم که به سوال‌های ما درباره‌ی کوچینی پاسخ دهند. متن زیر حاوی پاسخ‌های فروزه حامدی به دالان است.

***

من از ۱۳ سالگی با پدر و مادر و برادرم پنج‌شنبه‌ها برای شام به کوچینی می‌رفتیم و این کار را تا سال ۱۳۵۳ ادامه دادیم. پدرم دوستی بسیار نزدیکی با داوید [یقیازاریان] و خانمش [ویدا قهرمانی] داشت، لذا برای شام و رقص و شنیدن موسیقی و صدای فرهاد به آنجا می‌رفتیم. بعدها که من و برادرم بزرگ‌تر شدیم، خودمان به آن‌جا می‌رفتیم. در آن زمان خیابان کاخ مغازه‌ای نداشت. تنها روبه‌روی کوچینی یک اغذیه‌فروشی بود که ساندویچ هم داشت. بوتیک پلنگ صورتی که متعلق به بیژنِ معروف بود هم در نزدیکی تقاطع خیابان کاخ و الیزابت واقع شده بود.

هر زمان که بلک‌کتز به سفر می‌رفت، گروه‌های دیگری را برای اجرای برنامه به کوچینی می‌آوردند. هر وقت فرهاد خسته بود یا به سفر می‌رفت از گروه‌های ایرانی و خارجی دعوت می‌شد که در کوچینی برنامه داشته باشند. یکی از آن‌ها ابی و گروهش به نام سان‌بویز بودند که در زمان ری‌مُدل [بازطراحی] کوچینی در آن‌جا برنامه داشت. یکی دیگر از گروه‌هایی که در نبود بلک‌کتز برنامه داشت مارتیک بود. او ارکستری به سبک شیکاگو با سازهای بادی درست کرده بود. بعد از بازگشت بلک‌کتز، آن‌ها به سالن ونک رفتند.

از راست: شهرام شب‌پره، فروزه حامدی (مقدادی) و ابراهیم حامدی، احتمالاً در کوچینی
از راست: شهرام شب‌پره، فروزه حامدی (مقدادی) و ابراهیم حامدی، احتمالاً در کوچینی

قبلاً کوچینی یک سالن زیرزمینی بود که از در با چند پله به پایین می‌آمدید و از طریق دری به سالن وارد می‌شدید. بعد از ری‌مدلینگ، از در به وسیله‌ی یک رمپ مارپیچ که روی دیوارهایش خط‌های باریک و پهن داشت وارد سالن می‌شدید. این دیوارها با تابلوهای نقاشی بسیار زیبا تزیین شده بود و یکی از این تابلوها نقش صورت فرهاد بود. داوید یقیازاریان با کمک چند تا از دوستان‌شان به ری‌مدلینگ مشغول شدند. در آن زمان خانم ویدا قهرمانی در کوچینی نبودند و این دو در آستانه‌ی جدایی از هم قرار داشتند که بعد از مدتی هم جدا شدند.

قیمت غذا و رزرو در کوچینی ارزان نبود. به غیر از هزینه‌ی غذا و نوشیدنی، باید هزینه‌ی موزیک‌چارج هم می‌پرداختید. در آن‌جا اکثراً غذاهای فرهنگی مانند بیف‌استراگانف، استیک، مرغ، و ماهی با مخلفات سرو می‌شد. برای اولین بار در دیسکو کوچینی روزهای جمعه بعد از ظهر دونات با چای یا قهوه هم می‌دادند.

خیلی از هنرمندان به آن‌جا می‌آمدند. بسیاری از کارگردانان معروف آن‌زمان از جمله خسرو هریتاش، زنده‌یاد عباس قادری، علی عباسی، و از هنرمندان موسیقی کسانی مثل گوگوش و همسرش که در آن زمان محمود قربانی بود، داریوش، نوش‌آفرین، شهداد روحانی، شهره صولتی، شهرام صولتی، شاهرخ و بسیاری دیگر به کوچینی می‌آمدند. در کوچینی ماجراهای عاطفی زیادی هم پیش می‌آمد که به خود اجازه‌ی دخالت و نام بردن نمی‌دهم.

۱۵۷۳۰cookie-checkدر کوچینی دقیقاً چه می‌گذشت؟

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *